Wojciech Plewiński i Thomas Aurin byli głównymi postaciami Forum Fotografii Teatralnej w Teatrze Nowym − podczas zorganizowanych równolegle obchodów 20. rocznicy śmierci Tadeusza Łomnickiego. 

W ramach  forum,  po raz pierwszy zorganizowanego w Poznaniu, dla publiczności przygotowano wystawę prac Thomasa Aurina, promocję albumu Wojciecha Plewińskiego „Szkice z kultury”,  rozmowy z obu twórcami, wykład Michała Markiewicza o fotografii    oraz warsztaty „Aktorzy fotografują teatr” z udziałem gości specjalnych: Justyny Kabały − śpiewaczki Opery Narodowej w Warszawie, Mariusza Sikorskiego − mima Wrocławskiego Teatru Pantomimy oraz Tomasza Tyndyka − aktora TR Warszawa.

Wojciech Plewiński. Uznany za  jednego z  najbardziej znanych i cenionych współczesnych polskich fotografów. Fotografie teatralne  jego autorstwa  zalicza się do  kategorii mistrzowskich.  

W albumie „Szkice z kultury”, który przywiózł do Poznania i zaprezentował w Teatrze Nowym, można od nowa zerknąć w przeszłość  z krakowskim rodowodem artystycznym − z lat 60-70. Świat teatru, postaci znanych, z którymi autor miał wiele różnych wątków w życiu, spotkań, zdarzeń (na przykład Komedowie) niezwykle barwnych, zatrzymanych w oku obiektywu,  odsłonięty przez niego w tych pracach jest światem żywym, pełnym wartości i znaczeń, wrażliwym na symbolikę,  na akcenty  dramaturgii, wieloplanowym, tak fenomenalnym, że naturalnym świadectwem  wizerunku postaci i życia sceny podczas akcji. Światem pochwyconej  i  oddanej  niekonwencjonalnie  perspektywy. Sprawia wrażenie, że aktor czy aktorka przemówią, podejdą do widza za chwilę.

Podczas projekcji 100 słynnych fotografii opowiadał także o tym, jak zdobywał swoją pozycję w teatrze u reżyserów, aby móc fotografować  z bliska, nawet pośród aktorów na scenie, jak pozyskiwał swoje miejsce, by nawet móc wpływać na scenografię do fotografii. A była to najpierw droga do świadomości realizatorów, dyrektorów scen, w której stawał się z wolna  sprzymierzeńcem w sztuce.

A   jej początki to grzeczne wyczekiwanie akceptacji jego tam obecności i zdobywanie uznania dla siebie i pozycji powyżej   tolerowanego  „intruza”, bo   śledził życie na scenie z pietyzmem i przenikliwym refleksem, cierpliwą, wypracowaną na wielu próbach uwagą. Aż stał się wreszcie tym zawsze obecnym,  niemal niedostrzegalnie wtopionym w scenografię.

Komentarze autora i gościa forum przeplatały się z  pytaniami zadawanymi przez Bartłomieja Miernika − dziennikarza teatralnego, które dotyczyły szczegółowych aspektów realizacji zdjęć, a także kwestiami podnoszonymi przez innych uczestników tego spotkania. Postać Wojciecha Plewińskiego wzbudzała  zainteresowanie.  Ta jego fascynacja i sposób na danie jej nowego życia w obrazach  zatrzymanych w kadrze aparatu fotograficznego wzbudzały podziw, zachwyt i  podczas kolejnych etapów  wieczoru  niosły nowe rozpoznania tej niełatwej sztuki.

Narracja autora − niezwykle bogata w faktografię − odsyłała do pamięci zbiorowej, w której Kraków artystycznie barwny tak wieloma postaciami, kreacjami scenicznymi i polska scena teatru zaistniały jako wyjątkowe zjawiska.

Thomas Aurin. „Zaczynał od tego, że chodził na próby prasowe wszystkich teatrów w Berlinie  i oferował swoje zdjęcia jako wolny strzelec. Pierwsze zlecenie otrzymał w 1996 roku od Teatru Volksbühne, którym kierował Frank Castorf. Odtąd współtworzy wizerunek tej sceny. Nie stałby się wspaniałym przekaźnikiem trashowych, skąpanych w brokacie scenografii Berta Neumanna, olśniewających i histerycznych scenariuszy René Pollescha  oraz widowisk Franka Castorfa, gdyby nie to, że zawsze konsekwentnie podążał za własnym impulsem. Żeby móc realizować swoje założenia, potrzebował właśnie takiego teatru, mniej zainteresowanego ilustracją i dokumentacją,  za to bardziej osobliwościami i dezorientacją” − stwierdza w  swojej opinii Katrin Bettina Müller.

Thomas Aurin podczas tego spotkania odsłonił wiele kulis tworzenia fotografii w warunkach sztuki granej na żywo. Jego prace powstały m.in. na scenach:  Teatru Volksbühne, Maxim-Gorki-Theater, Schaubühne, Hebbel-am-Ufer, Berliner Ensemble, Schauspielhaus Bochum, Theater Oberhausen.

Tekst i fot.: Stefania Pruszyńska