Stefania Pruszyńska

Idziesz, Panie Maleńki…

 

Idziesz, Panie Maleńki,

z lirą  słońca

z czułej źrenicy Ojca

jak płomień cierpliwy

pewny swoich dróg

 

Idziesz, Panie Maleńki,

a drogi kładą się Tobie

pod stopy kamieniami

ze łzami anioła

śpiewającymi  Ciebie

 

Idziesz, Panie Maleńki,

tęsknotą  wołany

do sierocej duszy świata

jak  kwiat światła

do wygasłej świątyni

 

Nadchodzisz, Panie Maleńki,

tak cichutko i ufnie

by złożyć na sianku swój sen

jak motyl z  łąk Ojca

mocą miłości nieśmiertelny

Wiersz ze zbioru  „Szepty dalekobieżne”, Stefania Golenia Pruszyńska (Stefania Pruszyńska), wyd. Blurb, San Francisco 2009

---