Stefania Pruszyńska
Raport poufnego doradcy
Raportując na skróty w uśrednionym języku,
bez pardonu i rozgrzeszeń (to mieszane mowy
informatorów spod klosza, również kacyków),
informuję Zarząd pokrótce o tym, co się święci.
Z obserwacji konkluzja niejedna wokół słowa.
Presji i nadużyć smaki? Ufny cierpi, a lis kręci.
Świadomość górna. Won odruchom Pawłowa!
Mnemotechniką w sukurs. Z pałacem pamięci.
Przybywa schematów. Zalecam obserwować.
Sieć łowi wszystkich, rośnie. Potęga to i basta?!
El-tłumacze – oręż kosmopolitów i radowisko.
Lecz czego chce neopoliglotów kasta?
Złoto psują sidłacze – płoci zostawiają rżysko.
A co szkodzi młodzi? Wiry i sromoty. Chlastać!
Im w wirtuale kulturę – interaktywne boisko!
Minimalizm do planu? Taktyka do bani! Dawna!
Innowacje: Tak! Anachronizm tkać na krosnach.
Podświadomości nie tykać! Krytyka tylko jawna.
Kogo rwie chwiejna liczba nadań statusu osła!?
Durna praktyka, ślepy zaułek! Tu tama! Prawna!
Ideowcom oleju dodać: łódź musi mieć wiosła.
Raportuję na skróty w uśrednionym języku.
Bez pardonu i rozgrzeszeń. To mieszane mowy
informatorów spod klosza, również kacyków.
Iście płodne trzęsawisko. Temat SPA. Odnowy.
(Z hipotez, tendencji i domyślnych szczytów).
Merytoryki aż nadto. A ta ad hoc? Z głowy!
Skrawek świata jak kolec
Kto rozpoznaje pułapki i ma wiedzę o słusznie zakazanych praktykach używania zdobyczy techniki do podstępnych celowych i destrukcyjnych manipulacji, choćby takich, jak onegdaj zastosowano w świecie kina z oddziaływaniem na podświadomość widzów − ukrytą w klatkach filmu reklamą czy perwersją, bez trudu dostrzeże w nich przeciwieństwo mnemotechniki, znanej jako pałac pamięci − świadomej metody zapamiętywania, przydatnej każdemu w różnych dziedzinach życia bądź nauki. Pałac pamięci w lapidarnie wykreowanym „Raporcie poufnego doradcy” jest powołany do agitacji za oszczędzaniem synapsów, skrywając jeszcze to i owo na ten i nie tylko ten temat. Albowiem jest techniką o cechach sztuki finezji, utajonej, indywidualnej, o potencjale porównywalnym do cyrkowej żonglerki czy prestidigitatorstwa. Niczym Sezam otworzy swoją bramę dla poszukiwaczy skarbów.
Samo przywołane przeze mnie w „Raporcie…” pojęcie: pałac pamięci ma już długą historię. To mnemotechniczne narzędzie o nieograniczonych możliwościach zastosowań, używane do zapamiętywania szczegółów w oparciu o wizualizację obrazów i skojarzenia. Informacje o tej technice po raz pierwszy zawiera opis z 85 r. p.n.e. w „Ad Herenium” anonimowego autora. Wcześniej wzmiankowały o niej różne wersje legendy o Greku Symonidesie z Keos uprawiającym wiele gatunków poetyckich − poecie lirycznym i myślicielu. Popularności pałacowi pamięci przysporzył stworzony przez włoskiego mnicha Mattea Ricciego „Traktat o mnemonice”.
Wiedza o mnemonice, stosowanej od czasów św. Tomasza z Akwinu, jezuitów, myślicieli i badaczy, dziś dostępna każdemu, coraz intensywniej wkracza na obszary edukacji w wielu dziedzinach i jest również doskonałym narzędziem wspomagającym realizacje twórcze i procesy myślowe wymagające np. odtwarzania szczegółów chronologii, relacji między elementami przestrzennymi itp. Wybierane pomocne skojarzenia mogą zaskakiwać abstrakcją i być odległe od cech kluczowego elementu ciągu myślowego.
Poufny doradca… Lapidarność raportu wysila rozumienie przekazów na skróty – między oczekującym sytuacyjnego résumé, uniwersalnie określonym Zarządem (kumulującym kompetencje do decydowania o strategii, taktyce i o gremiach) a poufnym doradcą, czyli wtajemniczonym, rozeznanym w wielu dziedzinach obserwatorem. Doradcy ani w smak stronić od slangów, totumfackości czy neologizmów, które stanowią język stosowany za spuszczoną kurtyną. Jego powonienie drażnią nagminnie wsączane do ucha nawet w strojących się na współczesną sztukę kabaretową parodystyczne mowy do ludu – monologowe wykwity prostactwa i obsceny, które rzęsiście oklaskiwane, aspirują już do wizji cokołów pod pomniki nowomowy − gilotyny odcinającej myślenie od głowy.
W treściach odpowiedzi na tę część świata, która nie potrafi się obejść bez cynizmu i arogancji, indyferencji, indolencji, ignorancji, manipulacji i wszelkiego rodzaju nadużywania dobroci i przyzwoitości – sprzeciw jest dowodem na żywe myślenie i odczuwanie. Uzasadnia go bezwład i bierność wybierających fałszywe milczenie.
A na taki świat, który zabolał miarami i sposobami „inżynierii stosowanej” w imię władania ludźmi i ich wolą… świat egoizmu, sycący się pychą i zadufaniem, poczuciem wyższości z racji posiadania instrumentów-narzędzi sterowania losem innych… świat kpiących w żywe oczy z wiary w ideały, niechętny temu wszystkiemu, co niesie prawdę i światło, wiedzę i mądrość, wrażliwość, przenikliwość, wartości humanizmu − od wieków stosowaną ripostą w wymiarze społecznym i publicznym jest satyra. Ten akurat rodzaj wypowiedzi znanych ze skuteczności terapeutycznej jak żart jest tynfa wart. SATYRIA czy SATYRION to imiona z mojego nadania. Raz po raz sięgam po nie (poza innymi gatunkami upraw o proweniencji poetyckiej czy prozy w różnych barwach).
Reasumując, „Raport poufnego doradcy” z cyklu Satyrie i satyriony, to wyrwany jak kolec skrawek świata. Kolec o właściwościach leku paradoksalnego…
Stefania Pruszyńska
Obraz: Kreator X1. Autorka: Stefania Pruszyńska. Wszelkie prawa zastrzeżone
(Wznowiona, zaktualizowana publikacja z 23 czerwca 2023).