Zanim przytoczę swój wiersz pt. „Tak cicho”, zauważam, że wiosna, co może niejednego dziwić, ma w polskich przysłowiach ludowych niejedno odniesienie do jesieni. Podane w pierwszym tomie Nowej księgi przysłów polskich¹, mimo że bez rymu, bardziej znane jest z 1894 r.: Jesień tego nie zrodzi, czego wiosna nie zasiała (cytowane za Samuelem Adalbergiem i jego dziełem: Księgą przysłów, przypowieści i wyrażeń przysłowiowych, wydaną w Warszawie 1889-1894) niż wcześniejsze (starsze o 30 lat) − z 1865 roku, przytoczone za Leonem Zienkowiczem (z jego autorstwa księgą Lacha z Lachów malowniczy podarek ludowy, wydaną w Lipsku w 1865 r.): Jesień tego nie wywieje, czego wiosna nie wysieje. A kolejne trzy z trzeciego tomu²: Wiosna piękno kwiotkami, a jesiyń snopkami (przysłowie cieszyńskie) oraz: I wiosna by tak nie smakowała, gdyby przedtem zimy nie było, ponadto: Na wiosnę dzień karmi rok − mogą być odkryciem nawet dla lubujących się w docieraniu do starych źródeł.

Dygresję z przysłowiami, porami roku i datami sprowokował zbieg okoliczności: wiersz pisałam w listopadzie, a publikuję w maju. Nie roztrząsam tezy: przysłowia są mądrością narodu, bowiem już niejedno pióro żachnęło się na taką optykę, choć wiele innych piór nie dopuściło się aż takiej nonszalancji. Chronosy jednak  biegną, znaczą daty, kalendarze. A my nieraz przystajemy nad ich nazewnictwem: starsze, młodsze, wcześniejsze, późniejsze…

Stefania Pruszyńska
Tak cicho…

tak cicho pęka nić
światło odchodzi
błądzi sen
cienie łzawią
drży pamięć
puls natury pilnuje
goryczy powietrza
i obnażenia drzew

gasną chryzantemy
i spóźnione preludia

melancholią zarasta
echo dni i nocy

tylko motyle jesieni
nadal furkoczą
na skrawku żagla

nieulękłe tęsknoty

Grafika: Liryk bajkowy, Stefania Pruszyńska

Wiersz „Tak cicho…”opublikował także w najnowszym wydaniu kwartalnik „Protokół Kulturalny” nr 96/2026, s. 10.

__________________________________________________________________________________________________

¹ Nowa księga przysłów polskich. Praca zbiorowa pod red. Juliana Krzyżanowskiego, t. I, s. 847, Warszawa 1969.

² dz. cyt., t. III, s. 712 i 713, Warszawa 1972.