W obrazach mówię  metaforą i wieloma różnymi środkami artystycznymi  − z szeroko otwartymi oczami, które patrzą w głąb i widzą. Nadaję im wyraz swojej  osobistej filozofii oraz  percepcji człowieka i relacji społecznych.  Obrazy  cyklu: Płaczące Rekonstrukcje są śladem mocowania się we mnie wyobraźni, emocji i myśli pochylonych nad dramatami ofiar. Są niezgodą na cierpienia ofiar i stan upadku człowieczeństwa winowajców tych dramatów.  Śladem trudnego dialogu  licznych idei, żywego w mojej świadomości dorobku myśli humanistycznej i humanitarnej − z ich  zaprzeczeniami ujawniającymi się w chwilach ekstremalnej próby albo prawdziwą wielkością człowieka, albo ludzką małością czy wręcz znikczemnieniem.

Dramona Inaukra 1 jest jedną z moich prac cyklu: Płaczące Rekonstrukcje.

Stefania Pruszyńska