Przypadłość ta jednak ma także walory śmiechoterapii, na przykład objawionej w komediach filmowych. Tam przecież, w  obrazach wypieszczonych wyobraźnią autora scenariusza, reżysera, a co oczywiste − dopieszczonych  talentem aktora, dzieje się wiele dzięki niekonwencjonalnym akcjom z udziałem geniuszy wzniecania śmiechu. Te sceny i zachowania aktorów nie tworzą pustyni − z bezmiarem zranień ducha i psyche, lecz leczą nasze myśli z przeróżnych zjadliwych właściwości.

Na co dzień scenka, w której musielibyśmy na bankiecie ścigać łyżeczką turlającą się wisienkę (jak Charlie Chaplin w znanym niemym obrazie), udając, że to bardzo przyjemne, może nas mocno skonfundować. I uniemożliwić − co gorsza − ciekawy czy też poważny dialog z interesującą nas personą. Wątpię, żeby sympatycznie było dostojnemu np. jubilatowi, gdyby  ni stąd, ni zowąd nasza energia ze studni głupoty czy też ze zdewiowanego złośliwością  gestu powitania wcisnęła w jego eleganckie ubranko − piętrowy tort z górą bitej śmietany. Chyba że doceniałby wyjątkowo np. okazję do ekshibicjonizmu − odsłony  walorów torsu czy też innych fragmentów swojej cielesności. Jubilatka w tej sytuacji pewnie bardziej doceniłaby męską pomoc.

Takim mistrzem jesteś, jak swoim zachowaniem malujesz własny portret. Ach te  gesty grzeczności  i spontaniczne, miłe zachowania − z  merdającego ogonkiem repertuaru wirtuozów towarzyskich. Ach to poczucie humoru, które sprawia przyjemność adresatowi i nadawcy. Dowód  żywej inteligencji i inspirujących natchnień. Lubimy być wirtuozami!