Jaki świat myśli poetyckiej  skrywają strofy „Szeptów dalekobieżnych”? To  moja planeta.  Planeta przestworzy i bezkresnych łąk natury. Labiryntów z echem obecności ludzi. Życia i w porę światła, i w porę mroku.

W wersach odsłaniam dotyk niektórych tajemnic, które od dzieciństwa przenikałam i przenikam. Sięgam do zakamarków intymnej refleksji. Trącam struny fenomenu niecodzienności w codzienności, pełnego słońca sacrum czy skrywającego się w cieniu − profanum… W wielu tonacjach, rytmach. I donośnie, i cicho, i ledwie słyszalnym szeptem, zdając się na wrażliwy odczyt treści  nie zamkniętych w słowach. Zawierzam intuicji czytelników pójście ze mną po wskazanych przeze mnie tropach  do tych przestrzeni, w których myśli mogą się zbliżyć do moich myśli, odkrywać ukryte w nich sensy i grać z wyobraźnią i emocjami o własne  wizje, oswajać je, zatrzymywać w locie…  

Zbiór  wierszy „Szepty dalekobieżne”  mieści mojego autorstwa 33  utwory poetyckie i 38 grafik.  Został wydany w San Francisco  w grudniu 2009 roku w wydawnictwie Blurb z inicjatywy mojego syna Dominika Goleni, któremu tutaj wyrażam wdzięczność za ten dar pod choinkę. 

Stefania Golenia Pruszyńska