Dzisiaj w Urzędzie Miasta Poznania zastałam w holu głównym tylko portiera. Był kwadrans po dwudziestej. Do dwudziestej oficjalnie można było złożyć kondolencje. Na stoliku − księga kondolencyjna, a powyżej − oprawiona fotografia Prezydenta Poznania Wojciecha Szczęsnego Kaczmarka. W księdze najpewniej już kolejnej ok. 10 stron ze złożonymi wpisami − wiele z nich autorstwa ludzi wdzięcznych Prezydentowi za różne dobra − okazaną życzliwość, wsparcie, współobecność w wydarzeniach ważnych dla pamiętających o Nim w tej smutnej chwili, przed ostatnim pożegnaniem. Pozostawiłam i ja tam swój skromny ślad swojej wdzięcznej pamięci.

Panie Prezydencie, Jeszcze widzę Pana uśmiech, słyszę słów serdecznych echo. Z pamięcią o Pana duchowym zaangażowaniu w wielkie idee „Solidarności”, idące wówczas ze złowrogo przyczajonymi cieniami zniewolenia za każdym buntownikiem, który  z podniesionym czołem ważył się dotykać horyzontu życia ze sztandarem wolności w sercu, składam Panu hołd − Stefania Golenia Pruszyńska

Wojciech Szczęsny Kaczmarek został prezydentem Poznania po wyborach samorządowych w 1990 roku. Do 1998 roku dwukrotnie piastował ten urząd. Był z wykształcenia fizykiem, absolwentem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (UAM).  Obronił w tej uczelni pracę doktorską, a później uzyskał habilitację. Znany działacz „Solidarności” w latach 1980-90. W 1991 roku objął również stanowisko prezesa Związku Miast Polskich. Od 1992 roku − członek polskiej delegacji do Rady Europy w Strassburgu. Był także członkiem Rady Miasta Poznania oraz polskim konsulem we Francji. W 1997 roku  przyjął z rąk Prezydenta Francji Order Legii Honorowej. Wcześniej, w latach 1987−1988, wykładał na Uniwersytecie Paris Nord jako profesor pierwszej klasy. A podczas stanu wojennego (1982 −1983 r.) podróżował do Szwajcarii jako pracownik naukowy Politechniki w Zurychu.

S.G.P.