Stefania Pruszyńska

Tułacze

Znają i pustkę,

i studnię ognia.

Z kamieni sen,

pytania na stosie

czasu i ciszy.

Burze pod nagą nocą.

Symfonie wydrążone

rytmem zachwytu,

gdy słońce karmi.

I ten płomień

z oaz i skał

w stacyjce polnej.

Dla Boga.

(Wiersz z tomu moich wierszy „Szepty dalekobieżne”, San Francisco 2009).

Tekst i grafika: Wszelkie prawa zastrzeżone