Publiczność poznańskiego Teatru Wielkiego im. Stanisława Moniuszki pozna dzisiaj prezentację kantaty scenicznej Carla Orffa „Carmina burana” w reżyserii Roberta Skolmowskiego. Spektakl ten jest prezentem jubileuszowym  na 100-lecie Teatru Wielkiego w Poznaniu  od  Opery Śląskiej, która w tym roku obchodzi 65-lecie.  

„Carmina burana” Opery Śląskiej w Bytomiu otrzymała w 2008 roku nagrodę artystyczną Marszałka Województwa Śląskiego – Złotą Maskę  w kategorii Przedstawienie roku. Wówczas „Złotą Maską” nagrodzono  także Radka Dębniaka za scenografię i Karinę Skrzeszewską za partię Dziewczyny (najlepsza rola wokalno-aktorska).

Kantata ta jest trzynastowiecznym zbiorem świeckich pieśni i poezji – głównie o tematyce miłosnej, na podstawie których w XX wieku Carl Orff ją skomponował – utwór na orkiestrę, chór i głosy solowe, w którym  dominują rytm i prosto zharmonizowane partie chóralne. Najsłynniejszym fragmentem kantaty jest – znana nie tylko melomanom – rozpoczynająca i kończąca utwór pieśń chóru „O Fortuna”. Główną ideą przyświecającą Orffowi w jego twórczości był „teatr totalny”, czyli bardzo oryginalna synteza muzyki, śpiewu, poezji, tańca oraz gry scenicznej.

„Carmina burana” Orffa składa się z trzech części, poprzedzonych prologiem, zatytułowanym Fortuna Imperatrix Mundi („Fortuna władczyni świata”), w którym autor skarży się na zmienność losu i zależność człowieka od kaprysów fortuny.

Na początek:  Primo Verte („Wiosna”) opiewa uroki budzącej się przyrody, jej barw i rodzącego się pragnienia miłości.

Druga część: In taverna („W gospodzie”) to pieśni, które sławią radości płynące z biesiadowania w doborowym towarzystwie. Kończy się  konkluzją: „Kraj marnieje, młódź   dziczeje, (…) cały świat już z nas się śmieje, już nas palcem wytykają. Lecz tych, wobec nas zelżywych, co po świecie z plotką krążą, wymażą z ksiąg sprawiedliwych i w głąb piekła ich pogrążą”.

Natomiast: Cour d’amours („Dwór miłości”) jest główną częścią kantaty. Jej motto, to stwierdzenie, że miłość unosi się wszędzie wokół nas. Pieśni sławią ziemską miłość we wszystkich przejawach.  Całość zamyka powrót do treści prologu – skargi na niestałość łask fortuny.

Poznański spektakl obejrzą szczęśliwi nabywcy biletów, z których niewiele pozostało. Wcześniej o świcie miłośnicy sztuki operowej stali w kolejkach przed kasą teatru, jak za dawnych bardzo siermiężnych czasów. Bilety te jednak były prezentem dla publiczności – do nabycia za symboliczną  złotówkę.

Stefania Pruszyńska  

Fot.: Tomasz Zakrzewski

Na fot.: Scena ze spektaklu „Carmina burana” w Operze Śląskiej

Spektakl w Teatrze Wielkim w Poznaniu:  16 września 2010 r. z udziałem solistów, chóru i orkiestry  Teatru Wielkiego w Poznaniu. Inscenizacja i reżyseria: Robert Skolmowski. Kierownictwo muzyczne: Tadeusz Serafin. Spektakl w Poznaniu: Andrzej Knap. Scenografia: Radek Dębniak. Kostiumy: Małgorzata Słoniowska. Choreografia: Maciej Prusak. Kierownictwo chóru:  Anna  Tarnowska. Spektakl w Poznaniu: Mariusz Otto.

Obsada. Dziewczyna: Agnieszka Dondajewska; aria Łabędzia Tomasz Raczkiewicz;  Stary Poeta: Jerzy Mechliński,   Młody Poeta: Stanisław Kuflyuk. Balet Opery Śląskiej oraz Soliści Wrocławskiego Teatru Pantomimy  im. Henryka Tomaszewskiego, Alpiniści, Zespół Break-Dance, Chór Dziecięcy Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej I i II stopnia  im. F. Chopina w Bytomiu przygotowany przez Agnieszkę Piasecką-Orlow, Judocy Klubu Sportowego Czarni Bytom.

Oprac. S.P.

Źródło inf.: Anna Kochnowicz, rzecznik prasowy Teatru Wielkiego w Poznaniu oraz Joanna Daszkiewicz, specjalista ds. PR Teatru Wielkiego w Poznaniu.

 (Publikacja także w Gazecie Autorskiej „IMPRESJee”)