„A Podróżny zaczął mówić, a mowa Jego
Z wolna przechodziła w śpiew:
»Spójrz, Kleofasie, na tych ludzi.
Są bardzo rzeczywiści i bardzo dosłowni,
Gdyż wiedzą o sobie tylko tyle,
Że istnieją. Ale to jest mało, zbyt mało,
By być człowiekiem.
Zapomnieli, że są ojczyzną Boga.
Albowiem człowiek jest czymś więcej
Niż tylko absurdem.
Chociaż został zwyciężony przez absurd«.
I ujął w dłonie krągły bochen chleba,
I przełamał go, i znikł, jak znika
Każde poznanie na ziemi”1 – cytat z V części rozdziału: Spotkanie w Emaus w poemacie Romana Brandstaettera „Pieśń o moim Chrystusie”.
Sięgnęłam po słowa poematu „Pieśń o moim Chrystusie” Romana Brandstaettera, aby przypomnieć wybitnego poetę, dramatopisarza, badacza Biblii. Przystanęłam nad konkluzją: „zrozumiałem, że Chrystus Nowego Testamentu jest rzeczywistym wypełnieniem się Starotestamentowej Obietnicy; to wszystko”, którą podzielił się z Sergiuszem Sterną-Wachowiakiem, autorem eseju „Mesjasz mistrza Romana”, pomieszczonym w wydaniu poematu z 1988 roku2.
Przywołane oznajmienie R. Brandstaettera o Chrystusie z Obietnicy podanej w Starym Testamencie odsłania ślady, po których zdążał za postacią Boga Wcielonego. A droga ta prowadziła poetę przez gąszcz pism, rozniecając myślą poetycką jego osobistą pieśń kierowaną do Chrystusa.
Jan Paweł II po śmierci pisarza w telegramie zasłanym na ręce arcybiskupa Jerzego Stroby napisał: „Pieśń jest w Biblii wyrazem nadziei. Pisarstwo Romana Brandstaettera było w całości wyrazem biblijnej i Bożej nadziei. Owej mocy duchowej, która wyróżnia prawdziwych chrześcijan, mocy, która przebija się i zwycięża ciążenie natury skażonej grzechem, by mocą natchnienia i łaski wznieść siebie i innych ku Bogu. Roman Brandstaetter tak dźwigał nie tylko siebie, dźwigał nas wszystkich, swoich czytelników”. Zbliżał się do tajemnicy przejścia ze śmierci do życia.
Roman Brandstaetter urodził się 3 stycznia 1906 r. w Tarnowie, zmarł 28 września 1987 r. w Poznaniu. Był poetą, prozaikiem, dramaturgiem, tłumaczem, znawcą Biblii. Najważniejsze jego dzieła to: „Jezus z Nazarethu” (1967 – 1973), „Krąg biblijny” i „Krąg franciszkański, poemat „Pieśń o moim Chrystusie”. Stworzył około 30 dramatów, m.in. „Powrót syna marnotrawnego”, „Dzień Gniewu”, „Milczenie”.
Stefania Pruszyńska
___________________________________________________________________________________________
1 R. Brandstaetter, Pieśń o moim Chrystusie, Księgarnia Św. Wojciecha, Poznań 1988, s. 142,143.
2 S. Sterna-Wachowiak, Mesjasz mistrza Romana, [w:] Pieśń o moim Chrystusie, Księgarnia Św. Wojciecha, Poznań 1988, s.161.
Wszelkie prawa zastrzeżone