Uźródlenie VII, Stefania Pruszyńska

Cyprian Kamil Norwid

Do Bronisława Z.

 […] „Co piszę?” – mnie pytałeś – oto list ten piszę do Ciebie–

Zaś nie powiedz, iż drobną szlę Ci dań – tylko poezję!

Tę, która bez złota uboga jest – lecz złoto bez niej,

Powiadam Ci, zaprawdę, jest nędzą-nędz…

Zniknie i przepełźnie obfitość rozmaita,

Skarby i siły przewieją – ogóły całe zadrżą,

Z rzeczy świata tego zostaną tylko dwie,

Dwie tylko: poezja i dobroć… i więcej nic…

Umiejętność nawet bez dwóch onych zblednieje w papier,

Tak niebłahą są dwójcą te siostry dwie!…

W zacytowanych przeze  mnie strofach Cypriana Kamila Norwida, które są niemal powszechnie znane, zwraca uwagę jego wizja poezji – owa dwójca: Poezja i dobroć. Trudno zaprzeczyć, by ta wizja była bez znaczenia. W swojej korespondencji np. z Bronisławem Zaleskim  (dostępnej  także dla internautów w Wirtualnej Bibliotece Literatury Polskiej) C. K. Norwid wiele razy daje wyraz swoim poglądom o ówczesnych znanych mu wierszach  i poezji. Nie są one tak jednorodne jak w  przytoczonej tutaj treści. Może  doświadczenie egzystencjalne polemizować z  mocą wiary w dobroć i poezję?

Stefania Pruszyńska

Publikacja z 24 grudnia 2017 z witryny: Poezja, Stefania Pruszyńska http://poezjastefaniagolenia.blox.pl/html